На месту отмице новинара Радио Приштине Ђура Славуја и Ранка Перенића код Велике Хоче, данас су се окупили новинари, како би обележили 24. годину од њиховог нестанка и упутили апел да се формира Међународна комисија за истраге убистава новинара на Косову.
Славуј и Перенић су 21. августа 1998. године кренули ка манастиру Свети Врачи у Зочиште да ураде прилог о повратку отетих монаха. Виђени су у Великој Хочи, у преподневним сатима, одакле су грешком кренули ка Ораховцу, који је у то време био под контролом ОВК.
До данас породице Перенић и Славуј немају званичне информације о њиховој судбини.
Председник УНС-а Живојин Ракочевић поручио је са обележавања годишњице, да док се не сазна истина и шта се десило са Перенићем и Славујем, нико од нас неће имати истинску слободу.
“Ми се налазимо на месту где је осам пута рушена табла и девет пута обнављана нашим колегама. Тражимо наше колеге зато што нема слободе, зато што нема правде и зато што док год не будемо знали шта се десило са њима, нико од нас неће имати истинску слободу. Тражимо их, јер породице чекају правду, јер професија чека правду, јер сви ми знамо да је сyстем који је успостављен одговоран за ћутање”, поручио је Ракочевић.
Генерални секретар УНС-а Нино Брајовић сматра да ни Еулекс ни УНМИК полиција која је имала први пут у историји Уједињених нација и извршено овлашћење, као ни институције Косова нису професионално радиле свој посао.
“Зато је оно, о чему смо данас чули, неопходно да се спроведу две резолуције које је на предлг УНС-а усвојила Европска федерацја новинара, а то је да се формира Међународна комисија за истраге убистава новинара на Косову, такође, врло важно, да се специјализована већа за ратне злочине на Косову са седиштем у Хагу баве убиствима свих новинара на КиМ у овом периоду и то је оно што очекујемо с правом и тражимо”, казао је Брајовић.
Брајовић је напоменуо да су наше колеге дале свој живот за слободу новинарске професије и зато данас морамо њима да кажемо, њима у част, “живела слобода новинарства и слава колегама који су дали свој живот за новинарску професију”.
Супруга Ранка Перенића, Снежана, видно узнемирена испред спомен обележеја, кратако је рекла да је бол коју осећа неописива.
“Речи цу овде сувишне. Не знам како да вам опишем своју бол и тугу. У ствари, нема ништа ново, не знам шта бих рекла и коме бих рекла. Бојим се да је истина јако страшна, пошто не можемо да дођемо до ње”, казала је она.
Новинарка Јелена Петковић која се бавила истраживањима убијених и несталих новинара, казала је да је прошло скоро четврт века од нестанка Славуја и Перенића, додајући да за то време променило 11 шефова Умника, седам шефова Еулекса, а истина није откривена.
“Ми немамо квалитне истраге што би нама показало шта се догодило и ко су људи одговрни за то што се догодило. Данас новинари страдају у ратним зонама, страдају као жртве криминалаца, а сви ти злочини почињу овде зато што овде станује некажњивост, овде су људска права релативизована до те мере потпуно развејана, јер ми не знамо шта се десило са нашим колегама. Сви ми требамо да се залажемо да се формира Међународна комисија за истрагу злочина над новинарама на Косову који су се догодили 1998. до 2005. године”, поручила је Петковић.
Зорица Вогућић уредница РТВ Ким казала је у име Друштва новинара са КиМ да је поражавајуће то што како међународне власти тако и домаће не чине ништа да се одговорини пронађу и истина расветли.
“Болно је што пре свега породице Перенић и Славуј не знају праву информацију, шта се десило са њиховим члановима породица, болно је што и Матеја, који је овде данас, није упознао свог деду. А понижавајуће је и то што како међународне тако и домаће власти не чини ништа да се како овај тако и други случајеви нетсанка и убиства новинара разреше”, казала је Воргучић.
Воргучић је апеловала и на албанске колеге и удружења да се придруже, јер поред Ранка Перенића и Ђуре Славуја има има још много колега, Срба, Албанаца, странаца, који су убијени или нестали, и који заслужују да се о њима говори.
Окупљени новинари су након обележавања истакли транспарент на којем је писало “Вратите нам наше колеге”.
